شعری که درمرگ آرام گرفت

وداع

2011-02-10T12:26:00.000-08:00

Sen hiç görmedin
Su vermeye benzedik
Plastik çiçeklere
Hiç görmedin
تو هرگز ندیدی
کارمون، شبیه آب دادن به
گلهای مصنوعی شده بود
تو هرگز ندیدی
Sen hiç görmedin
Dans ettik durmadan
Kırık camlar üstünde
تو هرگز ندیدی
رقصیدیم بدون لحظه ای درنگ
روی شیشه های شکسته
Sen öyle sana benzeyen her şey gibi
Erirken avuçlarında ben
Unutuyorum
توهم مثل چیزای شبیه به خودت
،همزمان که ذوب میشی
توی مشتهات(که دارن ذوب میشن)و
فراموش میکنم

Hoşçakal
Olacaklar sensiz olsun
Daha durmam boşluklarında ben
Unutuyorum
به درود
هر چی بخواد بشه بدونِ تو بذار باشه
به پای این پوچی ها نمیمونم و
فراموش میکنم
Sen hiç görmedin
Baştan böyle yazılmış
Yok kimsesi kimsenin
Hiç kimsenin
تو هرگز ندیدی
سرنوشت کسی را که از ابتدا
بی کس و کار" نوشته شده بود
Sen hiç görmedin
Sonu baştan yazılmış
Bitti bitti bitti kelimelerim.
تو هیچ ندیدی
پایانی که در ابتدا نوشته شده بود:و
تموم شد تموم شد تموم شد
Sen öyle sana benzeyen her şey gibi
Erirken avuçlarında
Ben unutuyorum

Hoşçakal
Olacaklar sensiz olsun
Daha durmam boşluklarında ben
Unutuyorum

Hoşçakal
Olacaklar sensiz olsun
Daha durmam boşluklarında ben
Unutuyorum

Hoşçakal
Olacaklar sensiz olsun
Daha durmam boşluklarımda ben
Unutuyorum
Unutuyorum
download here

لبخند ساختگی

2011-01-24T13:28:00.000-08:00

خارج از عرف و عادت

شب و روزمون یه رنگه

من مثل تکرارِ هر روزه ی باران بهاری

که دیگه فرقی نداره بری زیرش

خودت و خیس کنی و شالاپ بریزه رو لبخندِ تو یا نه.و

تو هم آرومی و انگارکه تنت خسته شده

ازین همه سوهانی که کشیدم

با زبونِ روزه ی ابرازِ صداقت.و

یا که نه؟

شدی مصداق کلامت که روزی گفتی میمیری

از درون

از پیِ گفتنِ "اجبارِ جدایی".و

تمومش میکنم آخر

وقتی غوغای مردمی رو

سرِ قبرِ... مرده دیدی

جزیره

2011-01-04T11:00:00.000-08:00

اقیانوس نگاهی در گستره اش کرد

رنگ ِ رویش آبی و اغواگر بود

در دورترین نقطهء آن پهنهء تکراری

دو، سه، یا چند کشتی،

متروک

وشاید شیدا از این همه سکوتِ بی معنا بود

و گروهی در فرو رفتن و فنا

و اقیانوس، آرام و بی خیال از فریادهای بی صدا

و قایقی کوچک

که سالها بود ازکرانه ای نزدیک می شد

و موجی ریز که از مقابلش به قلبِ اقیانوس ،گسیل .

نزدیک تر شد

زیباتر گشت

قلاب انداخت

صدف ِمحبوب ِدل ِدریا را بیرون کشید

توفان شد و جزیره ای پدید آمد

از آن پس جز در این خشکیه سبز

در هیچ کجای اقیانوس آرامش نبود.

اعتراض

2010-12-21T13:39:00.000-08:00

دو کارگر یخ زده با قد هایی نامتوازن کنار هم نشستند تا نوبتشان فرا برسد،با دستهایی که از شدت سرما و هراس رئیس، بیرون بود و گاهی به هم سابیده می شد. او از آنها کارهایی که سفارش شده بود را بازخواست کرد و با شنیدن اجرای مو به موی همه خواسته ها ، برقی از رضایت در چشمانش درخشید. میخواست دلداری بدهد میخواست کمی از دردی که بزودی بر پیکرنحیفشان فرود می آید بکاهد. آنهالبخند میزدند ، همیشه لبخند می زدند.دستش را روی شانه های آندو گذاشت

هیچ حرکتی نکردند

. انها سالها بود که مرده بودند

پرواز

2010-12-15T05:59:00.000-08:00

از شهرِتو، باید رفت

ماندن ، معنای پرواز نیست

با من در انتهای ظلمت

امید ،در شکل هیچ نوری، پیدا نیست

روزی ،خود نیز خواهی فهمید

غروب، پروای این همه هشدار بود

در گوش تو هر شب میخواندم

از ترسی که معنای این احساس بود

تقصیر، انگار دوباره مال من شد

رفتن، برای در ابد ،دیدار

اما، پریدن یک امر ناممکن نیست

شاید، نائل شویم جدا از هم یکبار

آخرین سیم تار

2010-12-14T08:54:00.000-08:00

داستانی از سر هوس نمیگویم..
از دوستی که بر افسونِ دختری دل سپرده بود
از او میگویم که امید در من, از حرفهایش دمیده بود
او به زمانه و مردمش، نه گفته بود
به ایمان زندگی, در برِ آن دلنواز.
از خوشی آکنده بود

از دلخوشی این دیدارها و آن دختر رویایش
ساز میزد و از خنده, لبهایش تابلویی از حیات بود..
روزی اورا دیگر در همان کوچه و همان لحظه قرارمان ندیدم..
از آن باغ پر گل جز چشمی به تاراج جنون و اشک ,چیزی نفهمیدم..
او شعری بود که در ترس , آرام گرفت
غزلی شد که در تخلص جدایی, پایان گرفت
او مانده بود و صورتی به سپیدی کم خونی
او مانده بود و تنهایی و سازی شکسته..
خالی از حیات
مردی به آسودگیه یک ممات
و بر آخرین سیم تارش باز میزد
به رویای شبش که روزی در کنارش خفته بود

مشرک

2010-12-05T19:38:00.000-08:00

بیزارم از آن درخت برگ فروش

یکشنبه بازاری شده پائیز هر سالش

ساده میفروشد هیبت سروی را

از خزانی که فرو میریزد بر پایش

واز آن مرغ ترانه بر لب

کاندرون قفسی تنگ دلشاد است
میبرد رهگذری را تا دم رویاهایش
آن دمی کو، هوسِ پروازِ دلش بر باد است

و از این هیکل انسانی، از این من بودن
که در آن لعنت جاویدانهءِ مردی ، زنجیر است
بیزارم از شرکی که نامش را عشق کندند
بر دلی، کو بر معبد ِخدایانی بسیار، تسلیم است.

پنجم آذر

2010-11-25T07:45:00.000-08:00

دوباره از نو

و اینبار از بطن مادری که خبر تولد یک پسر دیگر را

ازکشتزارهای توتون به پدری که هزاران فرسخ دورتر

پینه را از آهنی سخت قرض گرفته بر دستانش،می دهد.و او

و اوچه ساده، یک رویا را بر او نام میگذارد بهروز؟

تناسخ مرا هزار بار متولد خواهد کرد

تا شاید روزی،خوشبختی را همسایه من گرداند

راز زندگی

2010-11-18T19:53:00.000-08:00

یک لحظه رهایش کن تا بیابی

انسان گم شده ات را، بار دیگر

شاید که پیدا شد نیمهء قلب تو آن دم

که شور شیدایی برون رفته بار دیگر

در ذهن خود ساخته ایم از این اولین نفس

رهایی بخش، یا ناجیِ روزهای بردگی

در ذهن خود گمانِ خطا کرده ایم ازاین اولین هوس

که صورت ملون به سادگی بودو سیرت پر زآزردگی

یک لحظه رهایش کن تا بدانی

کیستی را در نیستیِ آن هستی بخشِ پر رمز و راز

تا دیگر رها نگردانی خود را در آغوش مست او

آن بازوان هرجا نشین و پر زه حرص و آز

یک لحظه فقط یک لحظه

دنیا را محروم کن با بستن چشمان پاک خود

نور آنجاست می بینی اش بی هیچ واسطه

خانهء مهر، قلب و عشق می ترواد فقط زدست تو

محتاج بی تو شدنم

2010-10-26T11:21:00.000-07:00

من خسته ،حتی از صدای باران

توبا دیدنش غرق رویایی

من واسطِ ابلیس و انسانم

تو،دلبسته با ذهنی اهورایی

پرواز کن زینجا با هرچه مانده، ازپاکیِ دیروزها

حالم زمن پرسُ نه ز آن تنپوش شیدایی

برگم پر ازنتهای تردید است

تو، پر شده از نور اطمینان

من در گوشهء تنهاییم شادم

تو هرلحظه از دوری، شوی گریان

برخیز، دورشو این عشق نیست این تکفیر است

محتاج بی تو بودنم محتاج این زندان

دست ها بوی گریه می دهد

2010-09-24T02:09:00.000-07:00

تا گفتن ِحقیقت در لحظه های بعد

فاصله آنقـــــــدر مانده که عمری نمیماندم

کافیست به امید غنچه ای دل نسپری از این شاخِ گل

جز با رفتنم به سایه های تار

چیزی ز دردم، چنین نمی کاهدم

من رفتم و تو هنوز دستانت را تکان میدهی

و کاسه ای آب اشک که گویا آمدنی را صدا میکنی

دوباره نگاه کن

که با گریه ها،

نشان خانه ات را پاک و محوتر از گذشته ها میکنی.

ما میرویم و چیزی نمیماند جز سر انگشتان گرم و خیس

از لمس گونه های سرخ هم

از گریه ای که به درد مشترک مبتلا گشته بود

وز مرور خاطرات شیرین و تلخ خویش

مسافر گمگشته

2010-08-22T11:16:00.001-07:00

شب از نیستانهای تیز و برنده پر گشته
و چون میخواهم از آن عبور کنم زخم هزار سوز نی در تنم فرو میرود.
. شب به تنهاییش تاریک است
از فرو افتادن بنیاد خورشیدش به آسمان..
اینجا باز شبست
تنی خوابیده در تبست..
ناله ای که سکوت آن تنهایی را میشکند هردم..
و فریادی که میمیرد در این جان و دل سردم..
از دور , دل به چراغ کم سوی قریه ای دادم..
دریچه ای که کُندم ازین تاریکی, آزادم..
هر لحظه که میرسم او زمن دورست
چه عبث میروم این راه و میدانم,
چشم شب به روی رسیدن کور است..
رهسپارنیستانم باز
خسته از امید های واهی
مرده چون پرنده ای در تب پاییز
مسافری گمگشته در این بیراهی

سرزمین رویاها

2010-08-22T11:14:00.000-07:00

سرزمین رویاها کشته ای کم دارد
امروز با چه زبانی نویسم؟
کین کلبه هم بوی غم دارد.
تقدیر بس ناجوانمردانه از ما دلی پر کرده
مسند عشق اش ز خون خالیست
هوای من دارد.

آه بیا این جانم بگیر و بر رواق آن هزاره ها
پای-بستی ببند به پای همه سواره ها
گویی رسیدن معنی ای در این قاموس نیافت
عبرت دیگران شویم باید ,در نظاره ها
خالی ز خویش و همه فریاد او شدم
جاری بودم وکنون
مرداب سکون از ردپای او شدم

خندید به من از روز ازل, مرد ساربان
کین راه که میروی همه سراب زندگیست
در کلبه بمان که رفتنت فنا و بندگیست
آغشته به بوی او روان شدم ولی
سرگشته گشتم و دیدم که آخرش بازندگیست

شعری که شاعر خود فقط باید بخواند

2010-08-15T08:08:00.001-07:00

برای واپسین نفسهایت مینویسم ای روزای تنهایی'
آذرخشی به تک درخت سر کوه زدی, میدانم
تو خواهش و تمنای مرا هم به جبر زمانه ات نبخشیدی
تورا زخود و شاید خود زتو دور
چه بگویم,میمانم

کنون در مغرب زمین قلبم ستاره یی دمیده که نورش را
تو از حسد ننگری و ولی من عشق مینامم
[باور آنچه که هستم
به قدر سبزی شاخه هایم,
وخواستنم ,
چو کودکی که غنوده به آغوش مادر, میمانم]

آه ای تنهایی ای سرد و زمهریر
رسوای جهانم کردی, ای از جنس بلور و ای حریر.
دیگر به چه میمانی جز زجه ای که خواهد مرد
دیگر های و هویت از چه است که
بزیر افکندتت او تورا زین سریر

بیتاب

2010-08-15T08:06:00.001-07:00

بدتر از ساعاتی پیش
تن به شعر و غزل و یادِ تو سپردم ,بیتاب
تو به من خنجری از جنس اهورایی آن عشق زدی
اندکی ایست بیا دریاب
من برای چه نویسم ؟
که هوا بس تارست
من برای که نویسم؟
که مگر بیدار است؟
از کدامین خبرت دل به امیدی بسپارم؟
وز کدامین سفرم خوان دلم بگشایم..؟
تو نیایی, دل من در سایش
خاک گورم نرسی, طعمه یک فرسایش.
رنج تهمت به در این دل زار کشیدی وچه بسیار خواهش
تو زما دور بُدی شاید ..
که شدم از تو و دنیا و هوایت, پالایش

سمفونی

2010-08-15T08:05:00.000-07:00

این خنده های تلخ تو
زمزمه های رفتنه
ماندن میان حادثه
رمق نمانده این همه..!؟!

شبها کنار همدگر
خنده مونم کنایه بود
{پر دادن باد بادکا
توی~ه حیاط این خونه}
همش برای شادی و حرفهای بی گلایه بود.

یادت میاد شعر بارون,حدیث بغض شیشه ها؟
نجوا~ی آب و پنجره..گمشده ای تو بیشه ها

سمفونی این دل زار
نتهای لا و بیکلام
پنجره ای رو به طلوع
قصه یک رفاقته
گفتیم و دیگر والسلام

فصل برگ ریز

2010-08-15T08:03:00.002-07:00

پاییز ای فصل برگ ریز.
و ای آبان تو ای ماه جدایی
غمی دارم به دل, از تو گلایه
کجا بردی آفتاب را؟
من به سایه

آهای ای ماه زرده بی طرفدار
مرا در خود رها کن
رها کن
دست بردار...

تورا سری است با من یا جانان ای ماه غمگین؟
که جانان از تو و من زو, اینگونه رنگین

که او تنها
و من بی او
هوا اینگونه سنگین...

زرد سیرت

2010-08-15T08:03:00.000-07:00

دنیا ندیده چون من سبز رو ,زرد سیرت
هوا آرام و این جا من زمینم
تنم آغشته با درد جدایی
من غمینم
افق را ابر سرخی در برش هست و
تو چه دانی؟
تن سبز خاکم را بینی و
من را چه خوانی؟
که غرش زین هوای برخون نشسته شد نصیبم
سالها که بگذرد
ازین خاک
گلی خواهد روئید...
ازو سراغ چون من تنهایی را نجویید
سکوت
مرگ
نسیان بشر از فرط گلاویز شدن با همه خویشتنم
این را به تو گفتم ,به او لیک,نگویید.

پيمان

2010-08-15T08:00:00.001-07:00

اولين برگ از دفتر عاشق~ي هايم را
به ياد آخرين رفتنت از شهر دورويي ها, بستم.
گفتي كه دوستت دارم , هنگام رفتنت.
همچون دانه گلي كه زير خاك, چشم انتظار بهار است,
نم باران بر تنم سابيد و من رستم.
عهد بستم عهد بستم كه ديگر دلم با تو است.
ديدي روز به پايان نرسيده اين پيمان چو~ن, بشكستم.?

دست تقدير

2010-08-13T10:20:00.000-07:00

بر اين باران كه از چشمم سرازيرست
ندارم از كسي ياري, همه سر ها كنون زير است.

كجايي يار ديروزي ؟تو اي شمع, بال سوزم
چرا اينگونه گشت آخر, وجودت لعل و اكسير است.

بگو با من چه كمي داشت آخر, ميان عشق من با تو
كه بي من ديگرت دل, آسوده وسيراست

زماني بت تو بودي عابدت من
چنان گشتي كه روبه در خيالت, حكم يك شير است.

اگرچه غم درونم خانه كرده تا ابد
برو ديگر كه هرچه بوده, دست تقدير است

پنجره خسته

2010-08-13T10:17:00.001-07:00

وقتي كه از پنجره خسته اتاق تنهاييم به دور دست ها مي نگرم
توديگر آغشته به خاطرات گذشته من هستي
و شعر سرودن براي تو, پر شدن چشمهايم از اشك مي باشد.
آه اي گذشته مدفونم در تل زمان و آه اي رويايا هاي بر باد رفته ام
ديگر ياد آوري تو زهر كشنده ام گشته است.آمالي كه در ندانم كاري هاي من و از نميتوانم كاري هاي تو اسير گردونه گردباد ميشدند تا شايد در سرزميني رويايي تر سكون گيرند

ته مانده های ما

2010-05-27T13:02:00.000-07:00

گو آنکه خدا یادش نبود, شرر در من افکند

کاهل به دنیا آمدم ,از روز اولم

مادر مرا پیچید لای شاخه های خار

لالایی دردو رنج بود ازو و

بالشی خیس از گریه هایش زیر سرم

پدر اما ساده بود به بیرنگیه نبودنش بامن

جایی در آن دور دستها

دنبال لقمه ای با خون دستان سخت خویش

تا منهم باورم شود زندگی میکنم

انگونه که خوشی دلم را برده باشد

به سهم خویش

پندار گناهان ناکرده زیر یوغ باورها

رسوب افکار استثمارِ بیرحمی دنیا بودم اما

جوانی را بی شور و نشاطی طی کردم بیجا

قاب تکراریه نگاهم گشته بودش دیگر

وینگونه عادتم شد بودن

چون مردی تنها

این گفته ها را به پشیزی نیمخرند

میدانم هیچ کس

در محضر عاقلان دست در جیب

با رعشه های تب الود سالیانم چه میتوانم کردن

در خانه ای که ساخته اند برایم

روبروی دریایی خشمگین و موجهای مهیب

شعر ناخواسته

2010-05-26T06:08:00.000-07:00

سلام خوش آمدی
با کفش بیا تو
نه اینکه رسم خانه باشد
یک دور که بزنی مستاصل از خانه خواهی رفت

پدرم در آمد ثابت کنم
که روحی در این خانه سرگردان است
همو سکاندار گذر زمانم با انسانها است.
از جنس من با طعم تقدیر

مانده ام این صاحب خانه ء ناپیدا وناخواسته
وقتی دستم برای همه رو شد
و آنگاه که
پوستم از خزیدن به تاریکی کلفت گشت
رهایم میکند با خاطراتم تنها؟

سونوندا گلدی آیریلیق

2010-05-15T08:30:00.000-07:00

سونوندا اوآیریلیق کی بکلیردیک گلدی

ائله بیر

ائله بیر ده ده سینین تویویدو

سئوینه سئوینه خبرین وئردی

و بیزی

آغلیا آغلیا بوراخدی

شهر خیانت

2010-05-10T10:19:00.000-07:00

توی شهر مردم دورنگ و بی وفا

رنگ مظلوم صداقت داره از دلها میره
بوی فاسدشده ء مکر و خیانت
توی قاب ِنقابه ادمها میره
گوشه ای از این شهر افت زده یه بی بارون
دست مردی, تن شاخ ِگلی را, بغل کرده
سوی دیگر دختری بیتاب و بیقرار
شب سردی را به دیدارش سر کرده
اشک غمناک و حزینی که نشان خبری را دارد
از دوچشم و دیده بیخوابش سرازیر است
مردک اما در نقاب دگری, آنسوی شهر
گل به دست دیگری داده و با او هم اغوش است
شهر کنون خالی شده از هر چه وفاست
خالی از هر چه نور روحانی
آدمایی پر زگناه وبا لبهایی خندان
دیشبش فرو غلتیدند در رابطه ای پنهانی

عشق بی کلام

2010-05-08T13:14:00.000-07:00

شبیه حرکت یک گاری بر روی چرخ های مربعی شده بود.. باورکردنی نبود این همان پسرک در نوشته های عاشقانه باشدجایی که توانسته بود انسانی را اسیر خودش کند.شلختگی از سر و رویش میبارید و گاه و بی گاه لباسش رو داخل شلوار میکرد و نیم نگاهی واضح به دختر میکرد. ولی انگار ویزای حرف در حلقومش دیپورت شده بود از خودش هم متنفر شده بود جایی خوانده بود که برای سخنرانی خوب باید دیگران را گروهی ابله فرض کنی تا بتوانی با انها راحت کنار بیای ولی مگر میشد. دختر برای او فرشته ای به سان وصفهای کتاب مقدس بود. راه که میرفت رعناییه قامتش در میان فضا نقش به جا می گذاشت غروری که در نگاه ِ تقریبا جدی اش نهفته بود و چشمهایی که هیچ حسی را بروز نمیداد, پسرک را بیشتر در عمق حقارت فرو میبرد تا لال شود.

خسته شدند کنار هم با فاصله ای دور نشستند. دختر گفت روز خوبی بود امیدوارم در همه مراحل زندگی موفق باشی

پسر رفت و نیم ساعت بعد پیامی از دختر به او رسید

دوستت دارم

نه تقصیر من نه تو

2010-05-07T12:14:00.000-07:00

از بس قول دادم و نشد
تو هم باورم نمیکنی
تقصیر زمانه بود
بیسواد اگر بودم
مرد عمل می شدم

از بس دست خالی آمدم
در را به رویم باز نمیکنی
از ورودیه سگ سر میکشم به تو
تقصیر رشد هندسی ِ توست
من, حسابی, تصاعد میکنم

دمدمای رفتنت
حرفی زدم که باز
دلت شکست..
ببخشید باز هم
خریتم بالا زده بود
تقصیر دلم بود
باورت میشود چه گفت؟
یک کاسه سوپ بیشتر میخواست

راستی محض رضای خاطرت
من صدام گرگی شده
مانند کوهن
دوستش داشتی میدانم
تقصیر پک های عمیقی است
که این نابرابری وادارم می کرد

فقط لبخند

2010-05-05T09:47:00.000-07:00

روزی میرسد که با لبخندی

از خواب بیدار میشویم

ترک عادت میکینم و

برای اولین بار صورتمهایمان را می شوییم

صبحانه را کنار خانواده

دستی میزنیم بر پشت برادر

که قهر بودیم

صورت خواهر کوچکمان را

میبوسیم.

و شاید هوس کنیم

کمی تنمان را کش دهیم

در حیاطی که

عرضش را ندیده بودیم و در طول آن

دالانی تا اتاق بو گرفته مان ساخته بودیم

و هنوز لبخند روی لبهایمان است

ولی دیگر تمام شد

بعد از این

دیگر نمیدانیم

چه کاری باید کرد

آنناماز چوبان

2010-05-05T09:18:00.000-07:00

بو گون یئنه باشیم بلادان آیری

قلمیم زینداندا, یازماق گلمی ییر

تولکولر گیریپ سورو ایچینه

چوپانیم یاتیبدی, بونو بیلمی ییر

قان فیشیللیر آیریلان باشدان

قانلی قالان بوینو بیر باش ساندین سن

جهالت دولوبدو گئدن قان یئره

گیرمز بئیین لره مینلر آند وئرسن

اوزاق دئیر قوروغا یئتیشممیش بیزیم سؤرؤدن

قالارسا آنجاق, آنناماز ,چوبان قالیر

قیزارمیش کؤزونه یانار اوتونا

قیریلمیش قویونونلارین سوموگون سالیر

بوسه های سلام

2010-05-02T21:18:00.000-07:00

چشم بر هم مینهم, زودتر از هر شبی دیگر

آلوده نگردد نگاهم ,جز با نگاه تو

تبی که افتاده بر جان رابطه

گویا فرونشسته امشب در پناه تو

خوابم حرام نمودی, حرامت باد خوابی

جز من بینی و لبخند زنی در رویای نیمه شب

کابوس مردی آید به خوابت, پریشان و غمزده

گردی خموده و گریزان ز بیم شب

فردا تورا کنار دقایق به انتظار نشسته ام

آنجا که مرتکب شدی اولین گناه خود

سپرده بودی مویت را به شانه های باد

حبسم نمودی و زندانی ام با اولین نگاه خود

فردا بوسه هایم اولین سلامم خواهد بود

فریاد هجرانم در آغوشی بی صدا

قدم میزنیم پای درختان خاطره

فردا تو با منی و من با تو پا به پا

من

2010-05-01T12:06:00.000-07:00

برای بلند کردن صفحه امتیاز

برای معصومیتم

اندکی صبر کن

گذشته ء من, چیزی شبیه راسپوتین است

منفورترین راهب در دربار زمان

شاید, تنها توانستم

افتخار مرگی حادثه ساز ,چون اورا داشته باشم

چشم انتظار

2010-05-01T10:53:00.000-07:00

به این نابرابریه سر خوشی و دل مردگی عادت کرده ام

ولی نمیدانم

نمیدانم چرا وقتی غم به در اتاقم میکوبد

باز می پرسم کیستی

همه دروغگویان عالم به دنبال آرامش در تنهایی میگردند

چگونه بگویم که با گفتن این دروغ

از دیدن ِ لبانم در آینه

تهوع میگیرم؟

این مهمان ناخوانده

این غم

چه قدر پر رو شده است

سلام هم نمیکند

و مینشیند به روی بهترین جای اتاقم.

. کنار پنجره

دختر!! یادت باشد تقصیر تو شد

گفتی که یک روز می آیی

وگرنه در را از پشت قفل میکردم

و همه بقچه هایم پشتش

سالام سؤیله بابایان

2010-05-01T10:38:00.000-07:00

سالام سؤیله بابایان اوشاق

اُون ایل بوندان قاباق

منه قوجا دییه ردی یاشیما گؤره

ایندی اؤ بیر قوجا بابا اولوب

من سوبای قالمیشام

بیر یاشیل گؤزلو اوغلان واریدی دئسن تانییار

د ِ "لامی" سیلینیب یاشي قالیب گؤزونده

تانیماسا , بیر قوشا اوزوک آلدیق بیرگون برابر

گؤرسه یقین خاتیرلار گئچن گونلری

تانیماسادا بؤش وئر گئدسین

زاتن آلیشمیشام اونوتوب,اونوتولمایا

سالام سؤیله بابایان اوشاق

آما سؤیله مه من-نن گؤردوغلری-یین

یالنیز د ِ کی هر نه چکدیم اورگیمین کاغیزینا

هئچ بیری اولمادی

رویالاری-مین داغینا آغیر قار یاغدی

و من ایندی یارینی گورمغه, گؤنلوم قالماییب

ناقوس ها برای پول به صدا در می آیند

2010-05-01T00:35:00.000-07:00

آرام و بی صدا از در پشتی اتوبوس بیرون خزید و راه خودش رو ادامه داد. پیرزن از اخرین باری که برای بلیط ,پول خرج کرده بود و آخرین باری که راننده را باحجب و حیایش در شک ِ ,گرفتن یا نگرفتن کرایه, گذاشته بود, چیزی به یاد نمی آورد

این یک مسیری تکراری ِ 60 ساله بود از خانه تا محل کار در کنار خیابانی شلوغ و دست محبت عابرانی که با دادن اندکی پول از بار گناهانشان می شستند.

هی خانم کجا داری میری ؟کرایه!! و هجوم مسافران به دروکنار شیشه ها برای دیدن قیافه واقعی یک دزد و یک شهروند بی فرهنگ

سیستم الکترونیک پرداخت کرایه اتوبوس ,بوق نزده بود

مرده ایم

2010-04-30T00:31:00.000-07:00

مرده ایم
نمرده بودیم که فندک نمیزدیم
وقتی قند میذاریم تو دهنمون برای نوشیدن چایی

مهمان ناخوانده

2010-04-29T03:34:00.000-07:00

زن از این همه مهمان و رفت و امد خسته شده بود و هر روز نق میزد. نالان بود و رنجور و بیماری آسم عذابش میداد

سال ها بود که دیگر با اعتیاد شوهر مهربان اش کنار امده بود.شوهرش اونقدر پیر شده بود که ترک کردن تریاک حکم مرگ برای اون داشت و شاید زندگیش رو به این ماده فروخته بود دیگر. البته این برای زن, مشکلی نبود و حتی گوشه دلش رو هم درگیر فکر کردن به این موضوع نمیکرد. چیزی که برایش قابل حل نبود این بود که اونا در اوج نداری و بدبختی مهمان پذیر ادمهایی بودند که این خانه را پای ثابت زندگیشون کرده بودند. و حرفی که بیش از همه بهش حرص میداد.. گفته مشترک همه اون ادما بود :" ما کنار شما احساس ارامش میکنیم و اینجا رو مثل خونه خودمون میدونیم"

شوهرِ پیر, مُرد و مهمان ها یکی یکی کم شدند و به قول خانم, برکت از ان خانه رخت بست. چون دیگر دود موادی نبود تا آدمهایی را که نا خواسته معتاد اون شده بودند گرد خودش جمع بکند.

محو میشوم برای تو

2010-04-29T03:15:00.000-07:00

اگر اینطور میخوای

من سکوت میکنم

شاید کلمات مناسبی برات پیدا کنم

اگر دیدنمان کنار هم

برایت ملالت بار است

من محو میشوم

شاید دوباره از بطن مادری زیباتر متولد گشتم

تحمل حرفایم رقت بار شده

از لحن حرفهایت فهمیدم

قول داده بودم برایت که

همه کتابهای شعر و عشق را مرور میکنم

چاقوی کلمات ِ امروزت

حباب دارد گویا

فروتر نبر

هوا برای خونم سم است

اگر اینطور میخوای

همه باید هام رو فراموش کن

باشد که باز برگردی به دوران اوج

باشد که تو راضی باشی

گرچه نبودم مرد رویاهایت

تصویر کسی

که در نامه اولت کشیده بودی

شاید که دروغ ِ باور کردنی ای باشم

از کسی که هیچوقت به اون

نه نمیگفتی

مرا در یاب

2010-04-27T20:15:00.000-07:00

مرا در یاب

با همهء زجری که

بر تن چشمان مهربانت می اورم

مرا دریاب

انگاه که اغوش می گشایی برایم

و من سر در گریبان دختر ِ انزوا ,به خواب رفته ام

من تنها نیستم

شاید پریشانم گاه

مانند موهایت

که رها کرده بودی به روی صورتت آنروز

پریشان از اینکه

هم اغوش شکوه هایم

شیشه ای دود گرفته یا دیواری سخت است

مر دریاب

با همه ء بد بودنم با تو

ورها کن باز تنت را در برابر باد

شاید مستم کند رایحه ای

که از میان رویاهای زیبایت

به روی صورتم خواهد نواخت نسیم

یُورومو اُول

2010-04-27T13:55:00.000-07:00

یُورومو اُول

آنام منی اوندا گؤردوغو

یوخولاردا

تعبیرش باش

خوابهایی را

که مادرم من را درآن دیده است

بکش کفن بر رویم

2010-04-27T13:49:00.000-07:00

زمان, طلا هم اگر شود
به توچون نرسم, بی خیال این همه زرم
شاید که نامه ات دلم را کند لحظه ای خندان
خیسش میکند بعد ِ خواندنش, چشمان ِ ترم

موج غران, شسته جای پایمان را به روی این ساحل
دیوانه ام که تورا, جستجو میکنم به روی شنهایش
تورا دوست دارم بمانند روز اولت
که دریا, زبهر تو می امدم, به سوی شبهایش

دست تو راچه کس فشارد روزی؟
به شعری ز چشمان پر رازت
تصلی چگونه دهم دگرباره آخر تورا؟
که دیگر من ندارم خبر زان دل ِغم سازت

این اخرین نوشته سوی تو خواهد بود
بیا سواربر بال شکستهء دل غم جویم
وداع با لحظه های حسرت و دوری فرا رسید
دانه ای اشک شاید .. تو بکش کفن, بر رویم

خوشبخت ترین دختر دنیا می شوم

2010-04-27T09:41:00.000-07:00

خوشبخت ترین دختر دنیا می شوم

آنگاه که

رد پای خودم را در میان غزلواره های تو می یابم

من کی ام ؟

2010-04-26T10:40:00.001-07:00

من کی ام ؟
لطف خدا به مادرم؟
من که نهمین فرزند افتاده از منقار لک لکی بر دامنم!

برای چه؟
در میانه ء خط مرگ
مادرم تازه لیس زده چشمانم را
تازه دیدم که دنیاست بزرگوارانه خواهرم

چه خواهری؟
اندیشناک چون فیلسوفی یونانی
می چشاندم درد و رسوایی و گاه زخم دستش را

آن لحظه که زجه های حقارتم به آسمان رود
شاید که فرو فرستد فرشته مهرش را
و تکه ای نان خشکم دهد از سر بزرگی
این مرد گنه کار را
که معصومیتش
در بوسه خیالیه هوسی زمینی لکه دار گشت
به نام عشق

افسانه

2010-04-26T03:05:00.000-07:00

افسانه ها خالی از سر انجامند

روزی, با تو باران خواهد چکید بر پنجره

وتو یک افسانه ای

ایتماق ایستیرم

2010-04-26T02:26:00.000-07:00

لاب درین سوُردوم, آهی ایچیمه
دئدیلر یئنه نه آه و کؤفدو؟

بیر داها ایتمغه ,دنیزه جومدوم

واز گئچ

2010-04-26T02:10:00.000-07:00

اُوتدان بیتن اَللری یین, آلدیم اَلیمه

یئتیم بیر اوشاق کیمین, آغلاماق گلدی

سینبدی بو اورگ باخما گؤزومه

بؤرویوپ ایچینی بیر قارا بولوت

؟ندن اوزاغلیق بئله زؤر اولوب
اَلی-یین آلماغا یوخلاماق گرک

ندن دوشدون منیم یولوما

بیرداها گؤرمغی-یَن, اؤلمغیم گرک؟

قوپارماق ایسته ردیم سَن-نن اوچارکن

زینجیره دوشموش روحومو یئردن

واز گئچمک اولمورو عئشقیندن اینان

چاره یوخ سن گئچجینن اوچوش دان, مندن

دور چون خواب

2010-04-24T09:51:00.000-07:00

آسمان تیره بود و چشمانت باران

من تورا به ابری شبیه کردم

صورتش گریان...

من از جلای وطن ترسیدم

که تورا چنین دیدم

من از عمق حماقت مردم

یک عمرمهر مادر

و کمانی در قامت پدر

ترسیدم

و آهی که نبود در بساط

می شود آیا ترسیم کنیم

برزخی میان جهنمم تا بهشت تو؟

بی هیچ بهانه که تنها با تو باشم

با شعری که

به فعل مضارع استمراره با تو بودن ختم شود!!؟

می شود آیا چون مستی کنارت باشم مدهوش

نه خوابی که محوت بینم

نه رویایی دست نیافتنی

معشوقه من

2010-04-23T06:44:00.000-07:00

معشوقه من نوری ز مهر و وفا دارد هنوز

دستی از جنس محبت, بر سر مادارد هنوز

چند روزی اخم و نازش سهم ماست

لیک بهرم از قلبش را ,سوا دارد هنوز

ماکه روز خوش, ندیددیم ازاین دلدادگی

چشم بی خوابم, امید دیدارش دارد هنوز

گرچه سویش رفتنم آوارگیست

من عجب دارم که پای رفتنم دارم هنوز

عاشقی چون خوردن قطره های شبنم است

سیری اش نتوان و چشمه ای دیدن به دل دارد هنوز

عادت

2010-04-22T07:25:00.000-07:00

پنجره به من خندید

دیوارِ روبرو, برایم شکلک در آورد

یادم نبود پشت شیشه, کسی را ندارم

آن روزی که مرد

2010-04-22T07:21:00.000-07:00

تو آرام گرفته ای کنون

آب خروشانی که فرو ریخت از دامن یک آبشار

و تنفس می کنم آخرین رمق ِ مانده از قبل سقوطت را

از نومیدیه پایان و حسرتی غنوده بر جنون

تو خسته ای

خسته ای

نه آن زن که لحظه ای نشستن آرزومان شده بود

آنکه پرواز, حقیقتش بود

خسته ای که به اتاقی, در بسته ای

من وارهیدم از ادعای دیدنت, دگر

پای بستی زده ام

به حس با تو بودن

به قلبم

و چشم ِاین دلِ عصیانگر

برای آخرین بار

بیا به لحظه و ساعت قرار

بیا و باز دروغی بگو به چشمم در انتظار

نترس و بیا که چشمم دگر کوراست

بیا که انچه مانده در او و میبیند

یادی در غروب افتان و

حقیقتی دور است

اؤلم قولوندا

2010-04-22T06:48:00.000-07:00

سَن یئنه آغلادین

دئدیم ,اولماز دیر بو عئشق

دئدیم کی یازدیغیم سؤزلرین
سونو اولاجاق

بیلمه دین ندن
آجی گولدون اوزومه
بیلمه دین باغچاداکی گؤل
بیر گون سولاجاق

یارین گئتدی یارین اؤلوب کیمسه سیز
تاپماق ایسته ر سن..
بیر قوشویدوم کولگه سیز

ایندی چوخ اوزاخلاردا
یاشی ییرام سن اوچون
یازدیغیم هر شئعیر ده
قوتاریلیش درد اوچون
گئجه لر چوخ معناسیز گونلر دال بادال
دونیادا بیر یالاندی داها من اوچون

آه هانی او گئجه لر؟ اَلین, الیمده

هارا گئتدی بیر داها, قوخون چیی نیمدن

اؤلؤم قورتاراجاغمی بیزی درد دن سونوندا؟

یا بو درد ده بیزلره اؤلؤم سوز اولدو؟"

گونول نن دولو سنین آدین وار

سندن سون ایسته ییم ..

اؤلم قولوندا

عادت

2010-04-20T00:10:00.000-07:00

عادت شده انگار که هر روز خدا, شاهد مرگی باشیم

در موسم پاییزِ جدایی ,شاهد ِ افتادن برگی باشیم

عادت شده انگار, تن پوش عزا برتنمان ,زینت ان خانه بگردد
شادی اگر از بخت بدش روی بیاورد ,ویرانه بگردد.
زندانی محکوم به صد سال فراقیم و جدایی
گرچه هوسی پر شده بودیم, ز رویا و رهایی
آنروز که دنیا به ما داد روی خوشی, نمیدانستیم
قربانی به قدوم خودش اید حرمش, آه کنون دانستیم
بر برگِ کدامین کتب عالم ,این حقیقت را نوشتند
یا کور بُدیم و مارا به زجر دروغی ابدی سرشتند

سایمادین ,گئتدین

2010-04-18T13:12:00.000-07:00

قوشلار کی داشلادین سیمین اوستونده,
منیم قاناتلاریمی, بُرج آلمیشدیلار
گؤزلر کی یاشلاتدین سنه باخارکن,
دؤیونن قلبیمی,اوزده پارلات دیلار
بیر قیزیل گول اوسته اَیاق قؤیدون, بیلمه دین هئچ وقت
بوگون سنین گلمه یَن, چیچک آچدیلار
گئری گلمه غین یالانا بَنزر
سئوینجه دولو دوداقلاردا
قَمه باتدیلار

تو عشق او را خریدی

2010-04-18T11:29:00.000-07:00

بهادر از اون تیپ ادمهایی بود که به معنای واقعی , یک زندگی سگی رو تجربه کرده بود. سراسر, کارسیاه و دغل بازی
از خرد کردن پول گرفته تا فروختن فیلم و مواد.. با پدری نظامی که با محروم کردنش از درس ,بهش یاد داده بود که چگونه رو پای خودش وا ایسته. با برادرهای دیگرش کاملا فرق داشت. هم, قیافهء خوبی داشت و هم اینکه از همون روزای اول, به قوت لایموت الهی راضی نمیشد. و گویا که حرف عرفا و پیشینیان هم نمیخواست تو گوشش فرو بره. میخواست خیلی زود خودش روبالا بکشه

تقریبا یک شب و دقیقا یک هفته طول کشید که در یک معامله قلابی به پول کلانی دست پیدا کرد. دکتری که سر این معامله کلاه ,سرش رفته بود به سفالت افتاد و حتی دل مومن ترین قوم و خویشای بهادر هم ,به حالش میسوخت. با هزار ترفند و قائم شدن تونست پی گیری های دکتر رو مستهلک بکنه و الان دیگه دور و برش پر از آدما ی مختلف شده بود.
باور کردنی نبود یه زمانی جرات ابراز علاقه به دختر خاله نسبتا پولدارش رو نداشت. ولی اون تحفه شیطانی و اون پول, بهش نیروی عجیبی داده بود و در یک چشم به هم زدن با سهیلا ازدواج کردند. اونقدر عاشق هم شده بودند که هیچ کس نمیتونست تشخیص بده که چشمای پر از هوس و طمع ِ پول ِ سهیلا, در زیر لایه ای نازک از عشق, قایم شده است
شایدم خود بهادر هم این رو میدونست .ولی چه فرقی میکرد ؟ ذاتا تفسیر عشق برای اون مردو چیزی فراتر از این حرفها هم نبود..
سالها داشت از پی هم میومد و اونا صاحب سه فرزند زیبا شده بودند که نشونی از پدر و مادر ِ زیباتر از خودشون رو به صورت داشتند. بهادر تو این مدت بیشتر اموالش رو قسمت همسرش کرده بود گویا اینجا دیگه, بلد نبود سر سهیلا هم شیره بماله
ولی مگر میشد کار خدا بی حکمت باشه؟ مگر میشد این زندگی رویایی که انگار غول چراغ جادویی در یک شب خیال انگیز به بهادر داده بود, تا ابد پایدار بمونه؟ بعد از مدتی سهیلا در نبردی با مرگ, جون خودش رو باخت و بهادر هم که از قبل مواد مصرف میکرد بیشتر در این لجن فرو رفت و این وسط بچه ها بودند که سیلیه ِدست ِ نامهربان ِتقدیر رو, رو صورتاشون حس میکردند. بهادر بعدها فهمید که سهیلا, همه داراییها رو به نام خونوادش کرده و الان بهادر مونده بود و بچه هایی که مثل فرشتگانی بی خبر و معصوم ,بابا صداش میکردند

خواب دیشب

2010-04-18T06:55:00.000-07:00

مضطرب آمد به سویم
. و از خواب دیشبش گفت
از بختکی که نشسته بود بالای سرش
بی اجازه من

دهانم را به نفرین آن افریطه رعب زا گشودم
ولی
او انگشت اشارهء فیروزه ای اش را گذاشت
بر روی لب من

لبخند زد و من باز آرام شدم مثل همیشه
و دستاش من رو احاطه کرد
موهاش روی شونه هام
سرش روی سر من

می دونست که زندگی با اون شده, معنا برام
می دونست یه گنجیشک خسته بودم روی سیمی
که جرات پرواز نداشت
اون شده بال و پر من

آفتاب باز زده به چشمام
از میون پنجره
من خواب میدیدم نه اونی که بیداره
یک گوشه این شهر خدا
کنارم کسی ننشسته
نه دستاش توی دستامه
نه نشونش در بر من

هیچ یعنی این

2010-04-17T12:17:00.000-07:00

در این لحظهء مواج ِ افکار پوچ
آن دم که حتی به هیچ هم, نمیتوان فکر کرد
و دیوار برایت یک دیوار است و بس
و کاغذ, خالی از روح هنر
به کنار پنجره می ایم
نه شبنمی نشسته به رویش و نه قطرات عاشقانه باران
شیشه پر از چرک دستهایم است
دستهایی که ساعتی پیش در حماقت تصویر سازیه ِ حالتی عاشقانه, به آن سابیده میشد.
و آه, یاداوریه چشمان ِ مثلا در انتظارم
در این لحظه, افتادگی زیر حدقه شان
نمودار صورتکی شمعین است که در بد قواره ترین شکل ذوب میشوند
همچون قیافه پیرمردی خرفت که نمیخواهد زشتیه تعهوع اورش را باور کند.
و نوشته هایم و اشعارم
شنیدن هر بند و قافیه از آنها
استشمام ضمادی بد بو بر روی زخمی کریه با کرمهایی که در آن میلولند, است
و باز بر میگردم
و می نشینم
من دوباره همان ادم هر روز هستم
و این تفکرات زجر آورچون سنبه ای کلفت
دوده های ِ غلیظ ِچسبیده به لوله مجرای اندیشه ام را زدود
من اکنون پاک ِِ پاکم

دوآ

2010-04-17T11:57:00.000-07:00

بیرده گؤرمَغی-یین دوآ لاشدیم
آللاهین فیریشته سی, مَنه گولدو
یازیمی جیردی و آتدی

وصف یک واژه

2010-04-17T10:58:00.000-07:00

هر شب و هر دمِ تنهایی, وصفش کردم اورا
در خواب و خیالم, نادیده, رسمش کردم اورا
من دیوانه ز او بودم و خود غافل گشتم
نرسیده به وصلش, همه آن حبسش کردم اورا
هر دانهء تسبیح که به انگشتم می سابید
وردم شده بود و لمسش کردم اورا
تا کی ز وصل و رسیدن نویسم, نمیدانم
هر نثر که معنای دگری داد, نظمش کردم اورا
زان خنده که روزی به مَنَش از سر شوقم بخشید
بر پیکره ای از سیم و طلا, نقشش کردم اورا
تا روزی که اجل بازم دارد از رفتن
چون شاخه گلی به خاک ,به دل, دفنش کردم اورا

درباره وبلاگ

2010-04-16T11:36:00.000-07:00

درباره خودم
بعد از مدت ها قرار گرفتن در موقعیتهای مختلف و البته نو و بدون تجربه های قبلی, مواجه شدن با عقایدی جدید, شمارا به گونه ای تغییر می دهند که اگر تصویری از گذشته شما, در مقابلتان قرار دهند, با او غریبه خواهید بود.بدنبال راهی برای کشف نادانسته ها و مرهم نهادن بر همه زخم هایی که در این مسیر برداشته ام, اینجا و این نوشته ها را انتخاب کردم. اینجا هیچکس ادعایی برای هنری بودن ندارد لطفا با تاملی اندک قضاوت کنید.

داستان
غالب داستان ها بر اساس حسی گذرنده که شامل دیده ها و شنیده های من است نوشته میشوند. نمود کاملی انها ممکن است در جایی پیدا نشود.. ولی این چیزی نیست که نویسنده به دنبال ان باشد. هدف یک پیغام کلی است که در بطن نوشته خوابیده است

هایکو
نوشته های سه خطی, یک تجربه و شاید خط خطی هایی ناشیانه برای یک شروع است

شعر نو
وقتی شاعر از یافتن کلمات هموزن مینالد این بهترین راه برای فرونشاندن عطش بیرون جهنده ء احساسات است

شعر قافیه
شاید لازم باشد به خاطر سو استفاده از این نام و در آن واحد عدم رعایت اوزان در این گونه نوشته ها از جامعه ادبی پوزش بخواهم
این نوشته تکمیل یا تغییر خواهد یافت

فرشتگان از زمین هم رانده می شوند

2010-04-16T11:32:00.000-07:00

دیگر این روز ها دختر کوچک هم برای مادرش گریه نمیکرد.یک سال از روزی که دکتر سرطان رو برای او تشخیص داده بود میگذشت.صابر سیگار رو روی لبهاش گذاشت و توی ایینه به خودش خیره شد و مدتی در این حالت داشت صورتش رو بر انداز می کرد. داشت به خودش حق می داد که میتونه بعد از یک سال نگهداری از زنش ,فکری هم برای خودش بکنه. داشت خودش رو متقاعد می کرد که در مقابل 20 سال رفتار مهربانانه همسرش, اون هم چیزی براش کم نگذاشته و بی حساب هستند. صابر؟ عزیزم! این صدای رحیمه بود که از روی تختش اون رو صدا می زد...و

صابر:عزیزم چی میخوای؟

یه لیوان آب میخوام تا این قرصهام رو بخورم..

صابر: دختر تو چه مرگته جلوی اون کامپیوتر؟ ببین مادرت چی میخواد

می شد تو چشمای رحیمه خیلی چیزهارو خوند. اون یک زن بود و میتونست بفهمه که صابر مدتی است که عوض شده و ازابراز محبت های همیشگیش, جز رفع تکلیف و تیمار اون چیزی نمونده. صورتش رو برگردوند و یک قطره اشک از میون پلکاش روی بالش چکید.

مامان پاشو برات آب اوردم. در ضمن به بابا بگو که پول لازم دارم. میخوام یه کیف بخرم ...

این حرفها این روزها و این نشانه های عذاب اور برای آن زن, بدتر از فکر کردن به سرطان شده بود و هر روز روح اورا بیشتر خراش می داد.اون الان خودش رو در مقابل باورهای شوهرش و خانوادش و حتی جامعه می دید.به عنوان یک زن نه میتونست خانه داری کند نه پسری برای صابر بیاورد و نه غم خوارِ خشم و خستگیه عصر گاهان صابر بشود و بالاخره تصمیم نهایی رو گرفت تصمیمی که اون رو از میان همه باور ها و بدون هیچ احساس کمبودی به او پاک میکرد.مردن بخاطر کسانی که دیگر برایشان جزتکرار دردکشیدنهای شبانه و مخارج درمان بالایش, چیزی نبود.
فردای آنروز رحیمه طلاق خود را خواست و از انجا رفت.. رفت در حالی که صابر با شوقی که هیچوقت نگذاشت تا دیده شود فقط به او حق داد که در انتخاب راهش میتواند آزاد باشد و این جزئی از احترام صابر به اوو احترام به عقیده رحیمه است.

رویای دیشب

2010-04-16T00:04:00.000-07:00

شاید امروز, لبم رد پای غم دوری دارد و من
زخمه بر تار جدایی ها کوبیدم
به امید قدم خنده تو, شاید من
دیشب و هردم تنهایی خویش,
خاک مرگ از دل و این دیدهء بی جان روبیدم
مستانه شراب و هوسی زیبا است
آن بوسه که به رویا زلبت بوسیدم
گویند که این بوی هوی و نَفَس انسانیست
گویند که دل در گرو منزلتی شیطانیست
بشنو زمن ای خاک زدامان تو سبزه
با دیدنت آن شب گویا,
تنها گل زیبا به دشت و دمنی را, چیدم.

گؤروش

2010-04-15T14:39:00.000-07:00

دَرینه چوخ باتدیق

سن منیم یانیمدایدین

من اوجالدیم

- - -

قارقا سَس سالدی

سنه آلدیغیمی اونا دا وئردیم

داها بیر سؤز وار دانیشماغا

- - -

سنی گؤرمه میش, سئومیشدیم

او گون گوردوم

سنسیز گئچنلر هئچیی میش

سخن سکوت

2010-04-15T14:27:00.000-07:00

بدون لحظه ای درنگ و انتظار

بارید بر من سکوتِ حرفهایِ بی قرار

آتش به دل میزند این نفسهای گرم او

سرخی به گونه دارد, چون گلی به لاله زار

بگو با من و حرف بزن از غوغایِ در دلت

روشن کن این درون را, به کلام صادقت

چیزی به دل ندارد که کند پاسخِ هر سکوت تو

چشمش به لبان تو دوخته, هر دم عاشقت.

در سراچه ء هم آغوشی من با نگاه تو

هر انچه خواهی تو بگو باشد که بمانم در پناه تو

مردی که هوسِ لمس دوباره به دل داردش هنوز

هزاران خاطره به دیوار خانه بسته, گواه تو